Ekonomia jest nauką społeczną: bada problemy, w obliczu których stają społeczeństwa na skutek tego, że jednostki chcą konsumować więcej dóbr i usług, niż ich mają do swojej dyspozycji, co stwarza problem względnego niedoboru.

Potrzeby są na ogół nieograniczone i wyraĽnie nienasycone, podczas gdy środki na ich zaspokojenie (które często dzieli się na ziemię, siłę roboczą, kapitał i przedsiębiorczość) są ograniczone.

Z historycznego punktu wiedzenia, do rozwiązywania problemu niedoboru stosowany cztery mechanizmy. Najdawniejszym jest przemoc, która istniała w pierwotnych społeczeństwach i wciąż jest stosowana obecnie. Następnym jest tradycja, zgodnie z którą przywiązuje się dużą wagę do utartych sposobów alokacji zasobów.

Wraz z postępem cywilizacji pojawił się nowy społeczny mechanizm alokacji, mianowicie władza instytucji rządowych i kościelnych.

Najnowszą społecznie instytucją alokacji zasobów jest rynek, który z biegiem czasu rozwijał się i stał się głównym mechanizmem alokacyjnym w Europie Zachodniej, w miarę jak znikał feudalizm i tworzyły się rynkowo zorientowane społeczeństwa przemysłowe.

"Historia myśli ekonomicznej" Harry Landreth, David C. Colander